Chi- Running "how to run without your legs"

Terug komen en weer opbouwen is niet altijd even makkelijk ondervind ik deze dagen met lopen. Na de laatste antibiotica kuur probeer ik weer op te bouwen. Niet dat de Lyme weg is, maar als het goed is is het latend en mag ik weer kijken wat wel en  niet kan. Merk dat ik nog steeds veel rust nodig heb voor mij doen. Maar goed ben ook geen 25 meer zal ik maar zeggen.
Als ik 2x in de week 5 km loop is dat veel. Daarnaast kan ik bijna volledig werken en zit ik 1x gemiddeld op de mtb. Kortom er begint weer wat te komen. En aangezien ik nu toch wat betreft conditie op nul zit, is dit voor mij een mooi moment om naar mijn loop techniek te kijken. Iets wat ik nog nooit heb gedaan. Ik heb altijd op gevoel gelopen. Daar wat voor mij het prettigste voelde. Toen ik met berglopen begon heb ik wat filmpjes bekeken en technieken me eigen gemaakt. Het was dus autodidactisch of op gevoel lopen. En ja heel vroeger hebben we op het CIOS op techniek getraind. Maar dat ben ik allang kwijt. En gezien ik zo af en toe wat pijntjes links en rechts heb. En ik al vaker naar een workshop chi-running wilde gaan. Vond ik nu het juiste moment.
Marion Meesters, bekend in het ultra wereldje, is een van de Chi-running instructeurs in Nederland. En afgelopen zaterdag ben ik naar Baarn afgereisd, om instructies te krijgen. Het was een workshop met 8 personen. Dat is mooi klein en krijg je dus veel instructies om aan te werken. Nu had ik het idee dat ik aardig relax kan lopen. Ik dacht... als ik niet relax kan lopen, kan ik nooit een 100km volhouden. Maar na deze dag denk ik daar toch iets anders over.
Dacht ik daar 7 vrouwen aan te treffen, waren het allemaal mannen. Hoe bevooroordeeld kan ik zijn. Dus dacht ik, toen ik er was, ik probeer zo blanco mogelijk te kijken en alles op te pikken wat goed voor mij is.
Maar ja wat is Chi-running nu? Naast me zat een man, die zei: mijn dochtertje zei vanochtend tegen me: pap ga je nu praten met bomen?" Nou dat hoop ik niet.. ik heb Marion wel zien lopen en ik ken haar dochter, die bij ons in de loopgroep loopt, en die lopen toch gewoon lekker en genieten van het lopen. Effin, na een korte introductie legde Marion het een en ander uit, waarna we in de zaal allerlei oefeningen gingen doen, om zo middels die oefeningen het gevoel van chi-runnen te ervaren en te ondergaan. Soms had ik het idee dat ik het te pakken had en dat voelde ook goed. Maar als je zo loopt na te denken, is het voelen ook lastig en raak je zelfs soms van slag wat je allemaal wel en niet moet doen. Terwijl als je niet na denkt, je gewoon vooruit loopt en denkt och dat is toch niet verkeerd. Ik doe het niet om sneller te lopen, maar om efficiënter te lopen zodat ik meer relax kan lopen en  het lang kan volhouden en ik nog lang plezier in het lopen heb. Dat is mijn doel vandaag en daardoor ben ik ook hier. Als ik dan zo in die gymzaal loop is dat niet echt me ding, maar mijn doel houdt me gefocus en merk ik zo af en toe een groot verschil. Een paar belangrijke verschillen met het "traditionele" lopen. Bij Chi-running is eerst jij, je hoofd/bovenlichaam gaat vooruit en de benen volgen. of zoals Danny Dreyer en Katharine Dreyer, de ontdekkers en schrijvers van het het boek Chi-running zeggen: "running without your legs."
Je houding is erg belangrijk, dit is recht wat licht vooruit staat. En je kracht komt niet uit je benen, maar uit je buikspieren, je kern, die je gaat ontwikkelen. De benen maken de beweging en die vanuit de heupen is ingezet en die zijn ontspannen. Mn de enkel is erg ontspannen, zodat je op je middenvoet kunt landen. Dat dat erg lastig blijkt, zagen we aan het eind van de dag.
Het is als een naald in watten. De naald is de kern en alles wat er omheen zit is ontspannen. Dus Je kruin,bekken, zijn recht en je armen en benen zijn ontspannen en gaan in op de beweging die wordt ingezet door de kern. Het valt me op dat ik dus mijn enkel niet makkelijk ontspan. En dingen afleren is ook veel moeilijker dan aanleren. Ik merk dat ik als ik aan het "postzegelen"ben ik me realiseer dat wil ik dit goed onder de knie krijgen dat ik het ook de tijd moet geven en geduld moet hebben. Gelukkig is Vera er ook en kunnen we soms ook samen oefenen. Dat is ook prettig.
Als we na de pauze, met mijn herbalifeshake in mijn maag,  naar buiten gaan ben ik erg blij. Hier zijn we lang in het Baarnse park bezig, met stukjes lopen, oefeningen en een video analyse.
Een lange leerzame en inspirerende dag. Waar ik denk ik nog lang baat bij zal hebben en wat ik me de komende tijd ga eigen maken.
Wil je meer weten over chi-running kijk op de site van Marion Meesters: www.blessurevrijlopen.nl Tevens is het mooi om te gaan oefenen met de app. Dat staat morgen bij mij op het programma van de dag .

De plek waar we begonnen en eindigden met een grote rugzak aan inspiratie en ervaring

Scott Jurek geeft inspiratie

Vanochtend bedacht ik me dat ik een tijd geleden me had ingeschreven voor Olne-Spa-Olne. Een prachtig, zware loop die ik al een paar keer heb gelopen, maar dit jaar was hij bijna 70 km en leek het me een mooie uitdaging. Maar helaas dat kon niet doorgaan, oke dacht ik een maand geleden, dan iets minder..'tis voor niks loop in Geldrop. Een prachtige loop met de keuze tussen 10-20-30 en een marathon... Maar na maandag wist ik het zeker ook die ging het niet worden. Maar wat dan.... in bed t boek van Scott Jurek, Eat&Run. 2011 heb ik Scott Jurek ontmoet en gesproken in Chamonix, een geweldige trail/berg loper. Die toen geblesseerd was en dus ook uitviel bij de UTMB. Het boek wat hij geschreven heeft is echt een tof boek. Ik lees het met veel plezier en zal binnenkort ook een lekker recept op de site van trail-running.nl zetten. Vanmorgen las ik oa het stukje van "Hippie Dan" Een prachtig verhaal. Waar de echte trailrunner naar boven komt. Waar weer wordt aangegeven, trailrunning doe je door trailrunning, met andere woorden, je kunt wel sterker worden op de baan, of  op de weg, maar wil je sterker worden op de trail, dan doe je dat door op de trail te lopen. En dat merk ik als ik hier in Wageningen loop, we hebben hier heuvels, trappetjes lange klim, korte klim, kortom alles wat je nodig hebt om je lijf sterker te maken. Ik ben overtuigd dat ik sterker wordt door het korte werk gewoon lekker in het bos te doen. Het is leuker en ook dat geeft je kracht. Als ik vervolgens op en neer ga langs de Wageningse berg ren voel ik me in de Belgiesche Ardennen. En geniet met volle teugen en gaat het makkelijk, dan neem ik een lus en doe het nog een keer. Meestal in het voorjaar wordt dit gedeelte of bij Rhenen wel 20 x genomen, om me sterk te maken voor de bergen. En als ik terug kijk, ben ik zeker met stijgen, stukke vooruit gegaan.
Vervolgens las ik het stukje : 'let the pain go out your ears' waar hij het heeft over het eten van oa de proteine. En dat hij overtuigd was dat hij vlees moest eten om aan zijn proteine te komen. Totdat hij een boek las van Dr.Andrew Weil, waarin het belang van plantaardige proteine naar voren kwam en dat vegetarisch eten ook voor een sporter heel belangrijk was. Ik ben het met hem eens, maar ik lus nog zo graag een biefstuk. Al eet ik weinig vlees, helemaal zonder kan ik niet. Kortom een fascinerend boek waar ik meteen inspiratie kreeg. En aan het trainen ben gegaan. Helaas niet lopend, maar wel lekker naar buiten gewaaid op de MTB.

En toen ik zo door het bos klimmend en dalend door de uiterwaarden van Renkum en de heuvels bij Wolfheze reed, genoot ik en bestefte dat ik in een prachtig stukje nederland woon. Dat ik gewoon de deur uit kan fietsen (of rennen) en zo de bossen in ben binnen 5 minuten. Toen ik vervolgens een mountainbiker een ander weggetje in zag gaan ging ik er achter aan. Was weer een prachtig gebied waar ik nog nooit had gereden. En wat aardig technisch was, ik reed weer richting het fietspad en werd opeens opgeschrikt door een windhose die een lange, zware tak van minimaal 12 cm doorsnee op het stuur liet vallen. Oeps dat is echt schrikken. Had ik iets sneller gereden, dan was ie op mijn hoofd gekomen...dacht ik later.

Moet er niet aan denken, dus maar gauw doorrijden, Italiaanse weg bij Oosterbeek, vervolgens het technisch gedeelte bij Papendal meegenomen en langs de snelweg weer het bos in bij Wolfheze richting Heelsum en helemaal besmeurd met blubber, weer terug door het bos naar me zus waar ik de fiets heb afgespoeld. Het waren uiteindelijk 40 km die ik gefietst heb. Het zou ook een mooi rondje met 338 hm zijn om te rennen...
Ik ben overtuigd dat dat niet lang meer gaat duren, mijn lijf wordt steeds sterker, ook mijn SI-gewricht. En dan kan ik weer lekker opbouwen naar lengte en hoogtes, want dat heb ik voor mijn mooie plannen voor volgend jaar wel nodig. Deze plannen zullen binnenkort bekend gemaakt worden. Heb er erg veel zin in...

de wind over de hei bij Heelsum
 

Hoe en waarom een sportdrank tijdens het hardlopen

Soms zie je door de bomen het bos niet meer de aanbiedingen van diverse sportdranken is enorm. Waarom? Omdat duursport een groeiende sport is en dat voeding steeds belangrijker hierbij gaat worden. We willen de beste schoenen, kwalitatief goede loopkleding, voor elk weertype, sterk en soepel effectief rugzakje, maar voeding daar pakken we een gelletje of een banaan, boterham, gevulde koek, sultana, meloen, noten, etc. Wat doen we, dat wat de ander ook doet.... zal wel goed zijn. Of we nemen gewoon boterhammen, al die flauwekul. Jaren geleden ben ik me er in gaan verdiepen om te komen tot een goede keuze. Ik wilde in zee met een betrouwbaar, kwalitatief goed product waar simpel en makkelijk is. En ben toen uitgekomen bij Herbalife wat ik nu combineer met Herbalife24. Wat zijn de feiten hiervan:
* Meer dan 31 jaar op de markt
* In meer dan 80 landen, dus ook in elk land getest(staat ook op de zekerheidslijst van NeCeDo)
* product met begeleiding
* een niet goed geld terug garantie, dus ben je niet tevreden kun je het gewoon terug geven.
* Meer dan miljoenen tevreden klanten
* Beurs genoteerd, dus inzage in het bedrijf,
* inovatief bedrijf met veel onderzoek
* het eerste bedrijf wat de athleet 24 uur kan voeden, dus niet alleen tijdens of direct na de inspanning.

Een voorbeeld van de Herbalife 24- Prolong
Prolong is ontwikkeld door triathleet, sportarts en wetenschapper John Heiss. Hij heeft met dit product alleen al 7 jaar zelf geexperimenteerd binnen zijn eigen groep voordat hij er mee naar buiten ging. Toen hij het beoogde resultaat had, ging hij er tijdens wedstrijden mee sampelen. Aan deze wedstrijden deed directeur Micheal Johnson, van Herbalife ook mee. En na twee wedstrijden heeft hij het toch maar mee naar het laberatorium van Herbalife meegenomen. Hier bleek dat het echt een top product was en zijn er vervolgens is John Heiss binnen het bedrijf Herbalife gehaald om de rest van de Herbalife 24 te ontwikkelen.

Wat is zo uniek aan Prolong ?
-Het is een sportdrank die niet zoet is. Het heeft een smaak die vrij neutraal is. Zeker voor lange afstanden is dat belangrijk, want ik werd gauw misselijk van zoete sportdranken.
-Het is makkelijk te mengen met water. Dus perfect voor onderweg, zijn je bidons leeg, dan kun je het zo aanvullen met een zakje prolong wat je meeneemt en water is overal wel te krijgen.
Wat zit er in?
-2 soorten suikers. Zowel glucose/maltodextrin als fructose. Waardoor je meer energie kunt opnemen. Omdat er twee verschillende manieren van opnemen zijn, wat pas ook door oa Kamiel Maas van NOC*NSF is aangegeven nav een congres vorig jaar.
-Naast de belangrijke energiebron koolhydraten, zitten er ook eiwitten in, die al tijdens de inspanning het herstel in gang kan zeggen, dit is erg uniek. Waardoor je dus ook minder herstel tijd nodig hebt.

-Voor de ondersteuning van de energieverbranding zitten er vitamine B in, B1 en B12. twee erg belangrijke vitamines. Die bij te kort hiervan zelfs al oa vermoeidheid kan veroorzaken. En ben je vegatarisch, dan is de kans klein dat je voldoende B12 binnen krijgt, omdat dit alleen in dierlijke producten en zuivel zit. B12 zorgt voor de aanmaak van rode bloedlichaampjes en kun je dus ook vertalen in energie.
-Tevens zit er vitamine C in, de hoeveelheid is gelijk aan de dagelijkse behoefte. (norm)
En deze vitamine bouwen je weerstand op, tegen oa de vrije radicalen die je als sporter in de buitenlucht extra ontwikkeld.
-Daarnaast is het een isotone formule waardoor de opname snel is.
En om het in kaart te brengen met een doorsnee andere sportdrank, kun je het verschil op onderstaande foto goed zien.

voor mij zijn dit voldoende feiten, waar ik al meer dan een jaar profijt van heb. En waar ik al vele mensen blij mee heb kunnen maken. Mocht je meer info willen, die persoonlijk op jouw prestaties, en wensen liggen, dan kun je me altijd mailen of bellen.

hardlopen met een blessure kan dat ?

Na de TDS ben ik een beetje aan het sukkelen gegaan. Dat wil zeggen een onwillige bil die dwarsligt tijdens het lopen, waardoor ik een zwaar been krijg en een zeurende pijn in bil, boven been en in het begin ook nog in de kuit. Er zit al wel vooruitgang in, want het komt niet meer tot in de kuit, maar alleen in het bovenbeen. Gezien ik in het na-seizoen zit, dat wil zeggen. Mijn doelen heb ik gehad en op 1 na allen gehaald, dus ik kan nu goed herstellen en lekker relaxen. Maar ja dan wil ik ook relax lopen en niet met pijn! En dat was het nu wel. Op gegeven moment dacht ik oke, ik ga naar de fysio. We hebben hier een goede sportfysio. Zij hebben ook samen gekeken met een manueel therapeut hoe het zat met de beweeglijkheid. Er werd gekeken wat het niet was. En uiteindelijk was het iets met de zenuwbanen. Het was niet duidelijk wat ik nu wel en niet mocht doen. 10 km mocht ik lopen, maar dit ging niet. De oefening die ik deed stelde weinig voor, wat ook werd gezegd, maar ik voelde er niets bij... Geen vooruitgang, geen achteruitgang. Maar ja na 2 maanden wil ik nu wel weten wat er echt aan de hand is, ik wil lopen en plannen maken.  Nee, die plannen zijn al gemaakt, dus ik wil weer rustig opbouwen. Maar dit gaat niet lukken. Dus ga ik maar regelmatig op de mountainbike. Dat is leuk, maar het is anders. Op de een of andere manier kan ik dan niet mijn ei kwijt. Kan me niet leeglopen. En als dat niet lukt en dat voelt niet lekker. Goed deze week na overleg met vrienden, besloten om naar een goede sportarts te gaan die weet waar dit om gaat. En nu besef ik ook waarom dat zo belangrijk is. Als trailrunner, loop ik vaak 5 of 6 uur of langer. Dit vind ik normaal, maar bij de doorsnee is dat niet normaal.

Een marathon als training lopen, is niet normaal. Een paar dagen door de bergen rennen over 9000 hoogte meters, is niet normaal. Kortom, wat ik als normaal ben gaan zien, is voor de doorsnee loper, niet normaal. En dan is het ook belangrijk om naar een sportarts te gaan die weet wat het betekent om niet te sporten, die weet welke sport je doet en kan inschatten wat er allemaal mis kan zijn. Die net anders kijkt dan de reguliere arts. Dus ben ik naar Guido Vroemen,sportarts in Amersfoort bij het SMA, gegaan. Hij is bondscoach van de triathlon sporters, is zelf triathleet, en is ook  (sport)voedingsadviseur bij Herbalife. Kortom hij weet wat je moet vragen aan een duursporter en hoe er getest kan worden, om uiteindelijk tot een diagnose te komen. Maar ja als ik dan voor de deur sta, dan gaan er nog wat dingen door mijn hoofd van de afgelopen week. Mensen die goed bedoeld zeiden;" o heb je het aan de zenuwen, dat is niet zo mooi, dat is dus eigenlijk een hernia, dan heb je kans dat je moet worden geopereerd," of "dit kan wel zeker 3/4 jaar duren." Ja daar wordt je erg vrolijk van, maar niet heus En daar sta ik dan voor de deur van het SMA in Amersfoort, moest ik toch even slikken en ging met knikkende knieen naar binnen.  Nu ken ik Guido wel, maar was toch angstig voor de waarheid. Oke, hij heeft vragen gesteld, beweeglijkstesten gedaan en het was duidelijk. De diagnose was gesteld.

Het SI-gewricht zat vast en niet goed. Hierdoor wordt spier en zenuw geirriteerd.  En nu?? Oefeningen en met 2 weken moet er vooruitgang zijn en met 4 weken moet het over zijn.ppppffff . Ik was nu blij met een blessure. En met duidelijkheid. Want natuurlijk stelde ik de vraag; en.... mag ik hardlopen. En ja dat mocht, maar tot de pijn, geen wedstrijden, gewoon relax trainen... 30 minuten of zo. Oke, niet lang maar wel lekker. Dus naar huis en meteen oefeningen gedaan. Best heftig, lang en veel. En vervolgens nog net voor het echt donker werd lekker weer de herfst opgesnoven in het bos en een half uurtje over de Wageningseberg gerend. O wat voelt dat heerlijk. Kort maar heerlijk je lijf weer laten stromen, je hoofd weer leeg en gewoon lekker in de natuur lopen. Misschien ga ik me de komende tijd wel bezig houden met Chi-running of in ieder geval in verdiepen. Maar nu eerst goede oefeningen doen, herstellen en lekker kort relax lopen. En dan kan ik de plannen weer realistisch op de kaart zetten. herken je dit ?

lopen in het donker bij de Wageningseberg
 

Teutolauf in het duitse Wald

Zaterdag 20 oktober stond de Teutolauf op het programma. Met een aantal medelopers van Pallas´67 uit Wageningen zouden we afreizen naar Lengerich in Duitsland. Meestal voor een mooie trail reis ik af naar Belgie, terwijl Duitsland naast ons ligt en ook makkelijk te bereizen valt.

En er ook prachtige bossen zijn op steenworp afstand. Dus met 2uur rijden stonden wij in Lengerich, waar Martin zonder tomtom zo heen reed. De heuvels waren al te zien. En dat er veel nederlanders deze trail jaarlijks bezoeken bleek ook wel toen bleek dat AV ´34 zelfs met bussen waren gekomen en meer dan 80 deelnemers had. Totaal waren er 180 nederlanders. Dit was voor de organisatie zelfs een speciale vermelding waard. De organisatie was trouwens erg goed. Er stonden overal bordjes en ondanks de drukte nergens rijen voor de startbewijzen, chips of eten en drinken. Onderweg stond ook alles prima aangegeven. Zelf had ik toch mijn spry race vest aan, voor sleutels, geld en telefoon-fototoestel. Drinken was niet nodig vond ik op deze afstand, er was op 6 km nog  n drankpost.

op weg naar de top



het uitzicht op het hoogte punt

Er waren 3 lopen voor de hardlopers en ook nog een loop voor de wandelaars. Wij hadden ons ingeschreven voor de 29 km. Helaas kreeg ik van mijn fysio te horen dat dat voor mijn zenuwen iets te veel zou zijn, dus koos ik gedwongen voor de 12,5 km. Wij werden na de 29 km weggeschoten en liepen door de straten van Lengerich richting het bos. Al vond ik het lang duren voordat ik op onverharde weg kwam, na 1,5 km waren we er op en vervolgens ook weer af. Na 3 km waren we eindelijk in het bos beland. En ja dat was mooi. Erg mooi. Ik liep lekker. Al voelde ik mijn darmen protesteren en ook de bil.. maar dacht er niet aan en genoot van dit mooie stukje waar we stiekum omhoog gingen.


uit het bos opweg naar de finish

Er werd steeds meer gewandeld. Maar ik dacht het is maar 12 km dus blijf lekker door rennen met kleine pasjes omhoog.´Boven de bocht om en n stukje licht naar beneden, vervolgens kwam ik aan bij de drankpost. Even wat water genomen, want je merkte wel dat het behoorlijk warm was en ook ik veel vocht verloor. Vervolgens van het uitzicht genoten en weer naar beneden via een singel track die was prachtig. Wel moest ik me hier enorm inhouden, want mijn bil kwam behoorlijk in opspraak. Dus niet forceren. Stoppen..., nee geen denken aan, gewoon rustig uit dribbelen.

Maar dit hield in dat ik voor volgende week de beartrail wel op mijn buik kan schrijven.  Beneden aangekomen kwam ik weer op de weg naar het dorp uit. Tjonge, dit is echt een klein stukje. Oke, over het landweggetje, tussen de auto´s door en weer terug bij de start/finish. En na de finish stond een heerlijk alcohol-vrij biertje te wachten. En voor een krabbel op je startbewijs, kreeg ik ook nog een mooie bierglas mee met de herinnering van de Teutolauf. Mooie duitse herinnering.

 Nu was het wachten op de rest van ons. Dus na de douche met de krant me in het zonnetje genesteld met een rebuild streght. Goed voor de eiwitten. En ja hoor na 2.28 uur kwam Kenneth binnen, vervolgens 2.31 Nina nog geen 5 minuten later Kirsten en na 3.06 kwam ook Martin binnen. Allen erg enthousiast over het parcours. Hier moet ik dus nog voor terug komen. En... ik weet wat mij te doen staat de komende periode, want wil ik mijn mooie plannen van volgend jaar realiseren, dan zal ik nu mijn rust pakken.

Het feestje in Haren wat door liep naar Groningen..

Wat doe je op zondag 14 oktober, als je van lekker trailen houdt in de bossen en de duinen met niet te veel mensen dan ga je naar Groningen voor de 4 mijl. Nee dat is niet logisch als er in de ochtend een prachtige trail in Schoorl is gestart. Maar ja ik had dit met collega´s afgesproken en dat vind ik ook gezellig. Tevens had ik mijn neefje Stan, die in Groningen studeert ook zo gek gekregen om mee te lopen. Hij had wel zeker 4x een rondje gelopen met zijn kamer genootjes.
En zo gebeurde het dus dat ik om 10.10 uur vertrok vanuit Wageningen om via Zwolle. om 13.30 uur aan te komen in Groningen en om 14.23 uur aan de start te staan in Haren. Ja, ik ben in het `beroemde`Haren geweest, en er was nu een echt FEESTJE waar iedereen op de muziek mee bewoog. Het kan dus wel daar.

Team Special Heroes - Menzis in Haren

Wat me altijd wel verbaasd met zulke grote evenementen is dat als het teminste goed georganisseerd is, iedereen als makke schapen achter elkaar aan loopt van parkeerplaats naar pendelbus, vervolgens van bushalte naar de sporthal. En bij de sporthal hebben we verzameld. Om 13.45 uur was iedereen er. Gezellig, Mark, Oscar, Frank, Francelien, Martin, Stan en ik zouden om 14.23 uur gaan starten. Alles verliep prima. Kledingzakken werden ingeleverd bij de kledingbus en vervolgens naar de start. Ongelooflijk hoeveel vakken we voorbij moesten. Uiteindelijk zouden er hier 19.000 personen starten. Jong, erg jong en wat ouder. Alles startte door elkaar heen. Na mijn negatieve ervaring, jaren geleden,vanuit de Dam-tot-Dam, waar het alleen maar slalommen was, jongeren in spijkerbroek mee liepen en een kinderwagen op mijn hielen kwam. Ging het er zeker tot nu toe veel relaxer aan toe. Terwijl de anderen 2 shirts aan hadden en lange broeken, had ik toch besloten om lekker in korte broek en alleen het menzis-shirt aan te trekken.Mark en Martin deden dit ook. Het voelde goed. Lekker weer, beetje wind en wat fris, maar zeker goed loop weer. Hopend dat dit zo zou blijven dat we het droog zouden houden.
Vond het erg leuk dat Stan ook mee liep en dat hij er ook zin in had. Hoe het zou gaan dat maakte niet uit. De vakken waren ook relax en ook de start verliep soepel. Het was even dringen en slalommen door het centrum van Haren, de mannen waren er al snel vandoor en toen bij de eerste bocht er al geroepen werd dat de winnaar al binnen was na 17min en 13 sec. en wij wel daar konden blijven, ben ik toch maar gewoon door gegaan. En dan kom je op een grote brede weg van Haren naar
Groningen. Dit is relax lopen. Na enkele minuten sloot Stan zich bij mij aan. En hebben we gezellig samen verder gelopen. Handig was dat er bij elke km een grote vlag hing. En in zo'n loop is het prettig dat je steeds mensen inhaalt. Opeens komt zelfs het zonnetje door. En kunnen we nog meer genieten van de loop. Wat wel opvalt is dat er wel veel mensen langs de kant staan, maar dit is niet altijd te merken. Als je in Rotterdam loopt dan wordt je continu aangemoedigd, maar hier in het noorden zijn ze daar wat zuiniger mee. pas na de 3,5 km komen de bandjes en komt er echt sfeer in het publiek. Wat ook opvallend is dat veel ouders met hun kinderen lopen wat best gezellig is en ook zeker niet hinderlijk. Het geeft allemaal een heel ontspannen sfeertje, maar Stan en ik bulderen gewoon lekker door en het voelt allemaal goed. Ik zie bij Stan nog steeds geen vermoeidheid en dat is mooi. Vlak bij het centrum zegt hij nog zal ik laten zien waar ik woon. Ik zeg prima. Hier wordt het best druk. En ja hoor bij de gracht geeft Stan aan waar hij woont. Nu het nog ongeveer 1 km is zeg ook tegen hem ga maar hoor. En trots zegt hij:"ik zal eens kijken wat ik nog kan" en schiet er vandoor. Ik probeer ook nog wat te versnellen, maar merk dat dit toch wel wat moeite kost. Dan komen de laatste 500m die goed staan aangegeven. De bocht om,200m, even aantrekken en dan zijn we op de vismarkt en bij de Finish; 32min en 26 sec. Ben dik tevreden. Heb weinig getraint, mijn heup/bil voelt goed ook met snelheid. En heb ook nog lekker gelopen. Stan is nu net 1 minuut eerder binnen en Martin, Mark, Oscar en Frank hebben ook erg goede tijden neergezet tussen de 26 min en 31 min. En net een 1/2 minuut later komt Francelien ook binnen. Kortom allen met een goede tijd gelopen. Nu dus maar naar de kleding bus en vervolgens kijken of er nog een lekker biertje valt te halen bij de MENZIS tent. De kleding hebben we ook snel terug en met een ommetje komen we bij de MENZIS tent. Ook hier alles lekker relax en ja hoor het pilsje staat ook op ons te wachten. Wat goed georganisseerd. Ik heb genoten van deze gezellige wegwedstrijd. Na een paar biertjes gaf Stan aan dat hij best wel meer wilde lopen en dat na de 10km, de 1/2 marathon ook nog wel de marathon zou kunnen volgen. Oke, dan loop ik met je mee.
We kunnen nog even gezellig met wat mensen van Menzis na kletsen. Zij zijn sponsor van Special Heroes en zijn erg actief om kinderen en speciaal om kinderen met een handicap te ondersteunen in het sporten. Een sponsor om trots op te zijn!


Mark met "zijn"Special Heroessss

Alle finishers van Special Heroes :Stan,Oscar,Ingrid,Martin,Francelien,Frank en Mark

heerlijk trailen in Wageningen

Ik had even rust genomen, omdat mijn bil niet helemaal happy was. Stijf en pijnlijk. Iets wat het laatste half jaar al sluimerde. Waar ik af en toe mee naar de fysio of manueel therapeut ging die het weer knakte en het weer goed zat. Daarnaast had ik oefeningen en de compex die het geheel ondersteund. In de tijd dat ik niet liep heb ik veel op de mtb gezeten en heb ik gewandeld. Maar maandag kon ik het niet meer houden, ik wilde lopen. Ik heb mijn korte broek, shirt en schoenen aangetrokken en met heerlijke muziek in mijn oren liep ik over de Wageningse berg en het bos. Ik snoof de herfst op en kon weer genieten, maar... na 5 km voelde ik een zeurende bil.

het wageningse bos

Maar het ging zo lekker. Niet aan denken en gewoon door lopen... heerlijk. Kronkeligge paadjes, naar boven en beneden, langs het Oranjeoord. Even een stukje fietspad en dan weer door de mooie bospaadjes. En niemand om me heen een het werd steeds meer donker. Een goed gevoel ....als de pijn weg zou zijn zou het een top avond zijn geweest.
Maar ja wat is nu wijsheid... weer even overleg met Marielle, de sportfysiotherapeut. Die heeft me aangeraden om het zelfde parcours na een paar dagen nog een keer te lopen en dan de reactie af te wachten.
Dat was vanavond. Het was een heraling van dinsdag. Een zeurende `bil`- been. Maar opzich ging het heerlijk.
Morgen nog maar eens kijken wat nu het beste is. Want ik wil toch wel eind vd maand een mooie duitse trail lopen...
We zullen het zien.

de brede paden  in het bos