Goed begin van 2014 met Heuveltraining op de Wageningseberg

Ga jij in 2014 ook de bergen in? Wil je heuveltraining? Dan is  Zaterdag  11 Januari 2014 n mogelijkheid om hiermee te starten. We starten  met een uur trainen, intervallen, klimmen, dalen, speciale loopvormen, over de wageningense berg.

Een training ter voorbereiding op de trail wedstrijden in de bergen.

We beginnen om 10.00 uur, zorg dat je om 09.45 uur 
Plaats: de Wageningseberg op de parkeerplaats aan de Scheidingslaan, tegenover het oude voetbalstadion, of voor de insiders, waar het ziekenhuis heeft gestaan.
(vanaf Renkum N225, de de eerste afslag op de rotonde het bos in. doodlopende weg)
 

Neem 2 flesjes water mee. (Deze zijn niet om te drinken tijdens de training!)

Nivo is niet belangrijk, iedereen die de heuvels wil trainen, kan mee doen.

Meld je aan bij Ingrid Peperkamp (maximaal 20 deelnemers, vol=vol)

info@sportvoeding24.org

Vragen: 06 51504841

 Wil je na de tijd een hersteldrank, dat kan, we hebben voor jouw n Herbalife herstelshake voor €2,50.

Aanleren of Afleren.... om lekker te blijven sporten

Ik ga vandaag lopen, maar wil even niet bezig zijn met het chi-runnen, wil `gewoon`lopen. En zoals  Marion ook al aan gaf, neem er de tijd voor. Natuurlijk ben ik ongeduldig en als ik zaterdag de workshop heb gehad, wil ik zondag alles goed doen. Maar ja, zo werkt het niet. Dit is een proces. En ik bepaal hoe dit proces verloopt. Ik kan het met frustratie doen of geleidelijk aan. Nu ik toch heel langzaam terug aan het komen ben, mijn conditie op 0 staat, mijn lijf even niet mijn lijf is, ga ik dit toch ook maar anders aanpakken en dus van het leer proces genieten.

Als ik met lopen begin zijn mijn gedachten eerst: “hoe sta ik?” Voel ik mijn voeten? Zie ik mijn voeten?” mijn kruin recht”en ,mijn neus valt naar voren, ik ga… oke, ik ga dus gewoon lopen met mijn gedachten bij af en toe chi-running. Lekker muziekje op en ik kom al gauw in een ritme. De beat. Mijn gedachten gaan alle kanten op, maar  steeds komt het even terug, voel ik mijn voeten en waar voel ik mijn voeten, span ik mijn kern goed aan? Voel ik mijn spieren, zijn mijn stapjes klein of groot genoeg? “ En af en toe sta ik stil en voel mijn spieren, mijn lijf en laat me weer vallen.

tijdens dutch coast 2012, n hiel lander!

Kinderen moeten we het liefst niet te veel techniek aanleren, want die lopen van nature al heel licht,soepel en hoe ouder ze worden, hoe meer ze moeten aanleren of sneller, technischer en beter worden…. Volgens”ons ouderen”.  Echter is het belangrijk dat ze  gebruik blijven maken van de natuur, dat als je naar voren valt, het je minder kracht kost om voorwaarts te gaan. En dus je sneller en krachtiger kunt lopen zonder kracht te gebruiken. Het is gebruik maken van de natuurlijke krachten. Het is dat wat de Tarahumara lopers in Mexico ook al jaren doen en ook maar kunnen blijven lopen. (boek : Born to Run)

lekker lopende kids

Als je al jaren loopt op een bepaalde wijze is het natuurlijk niet makkelijk om een andere techniek aan te leren.  Hiermee is het nu dingen afleren en andere weer aanleren.  Afleren is vaak moeilijker dan aanleren.

Toen ik de heuvels en de bergen in ging, heb ik wel videootjes bekeken en me dingen eigen gemaakt.  Zeker toen de afstanden langer werden. Ik had immers nooit naar mijn techniek gekeken. Ik liep en dat was lekker…

Maar hoe leer je nu iets nieuws aan en zorg je dat het leuk is?

Mijn gedachten gingen terug naar mijn trainersvak, en lesgeef periode in het revalidatiecentrum.

Als er in het revalidatiecentrum kinderen kwamen die wilde leren zwemmen dan was het niet zomaar een techniekje leren. Het kind had of een amputatie, spasme of andere handicap. Zo kwam er ruim 20 jaar gelden een kind met 1 stompje en geen armen en zij zei met een glimlach: ik kom leren zwemmen.:-) . Tja, wat doe je dan, als je een schoolslag of crawl aan wilt leren, dan lukt dat niet.  We hebben toen samen gekeken wat ze wel kan en waar zij haar voorwaartse beweging uit kon halen. Dit alles gebeurde met de kennis van een boot, hulpstukjes van de ergotherapeut,  snorkel en heel veel plezier. Het voordeel was dat ze een "dompelaartje" was, dat betekent dat ze nooit zinkt, en op haar rug kon liggen zonder iets te doen. Na een jaar had ze met veel inspanning, plezier een slag te pakken, zelfs haar A diploma gehaald,  waar ze nu nog steeds plezier van heeft.  Kortom, een techniek is belangrijk van wat je mogelijkheden zijn en niet zomaar op iemands lijf te plakken.

Zo heb ik ook jaren trainers opgeleid in het voetballen. Waar tot op de dag van vandaag mensen vaak de techniek om de techniek willen leren omdat het zo moet. In plaats te kijken wat het kind nodig heeft. Kinderen doen al heel veel leuke dingen met een bal en dit spel bijschaven in het spel ipv kinderen in rijtjes tegenover elkaar zetten om de bal over te spelen waar geen uitdaging aan zit, maar ja zo lijkt het of je wat leert.

En zo is het ook met lopen, als het goed gaat is het belangrijk om hier plezier en uitdaging in te houden. Loop je met veel blessures, dan is het zaak om eens goed naar je  houding te kijken, laten kijken,  wat kan je hier aan doen om je loop plezier te behouden.

Maar ook naar je schoenen…welke schoen past bij jou. In plaats van;” Killian heeft een mooie schoen, die wil ik ook.” Want past deze wel bij jou loop. Of als je mensen ineens allemaal over ziet stappen op een andere schoen die populair is, dan is het belangrijk om te kijken of het wel bij jouw manier van lopen past. Dit om blessures te voorkomen. En we willen allemaal toch lekker lang blijven lopen, voetballen, zwemmen , fietsen, etc… dan is het belangrijk om dat aan te leren wat bij jouw past. 

Ondertussen liep ik weer op de Wageningseberg met kleine pasjes en een beat van ongeveer 175 en dit voelde goed. Opvallend en blij werd ik dat ik aan het einde mijn laatste klimmetje langs het rugbyveld waar ik makkelijk naar boven ging en boven weer gewoon lekker door kon lopen zonder hijgend verder te gaan. De vooruitgang zit in de details waar ik blij van wordt en het loopplezier weer voorop komt te staan.

Chi- Running "how to run without your legs"

Terug komen en weer opbouwen is niet altijd even makkelijk ondervind ik deze dagen met lopen. Na de laatste antibiotica kuur probeer ik weer op te bouwen. Niet dat de Lyme weg is, maar als het goed is is het latend en mag ik weer kijken wat wel en  niet kan. Merk dat ik nog steeds veel rust nodig heb voor mij doen. Maar goed ben ook geen 25 meer zal ik maar zeggen.
Als ik 2x in de week 5 km loop is dat veel. Daarnaast kan ik bijna volledig werken en zit ik 1x gemiddeld op de mtb. Kortom er begint weer wat te komen. En aangezien ik nu toch wat betreft conditie op nul zit, is dit voor mij een mooi moment om naar mijn loop techniek te kijken. Iets wat ik nog nooit heb gedaan. Ik heb altijd op gevoel gelopen. Daar wat voor mij het prettigste voelde. Toen ik met berglopen begon heb ik wat filmpjes bekeken en technieken me eigen gemaakt. Het was dus autodidactisch of op gevoel lopen. En ja heel vroeger hebben we op het CIOS op techniek getraind. Maar dat ben ik allang kwijt. En gezien ik zo af en toe wat pijntjes links en rechts heb. En ik al vaker naar een workshop chi-running wilde gaan. Vond ik nu het juiste moment.
Marion Meesters, bekend in het ultra wereldje, is een van de Chi-running instructeurs in Nederland. En afgelopen zaterdag ben ik naar Baarn afgereisd, om instructies te krijgen. Het was een workshop met 8 personen. Dat is mooi klein en krijg je dus veel instructies om aan te werken. Nu had ik het idee dat ik aardig relax kan lopen. Ik dacht... als ik niet relax kan lopen, kan ik nooit een 100km volhouden. Maar na deze dag denk ik daar toch iets anders over.
Dacht ik daar 7 vrouwen aan te treffen, waren het allemaal mannen. Hoe bevooroordeeld kan ik zijn. Dus dacht ik, toen ik er was, ik probeer zo blanco mogelijk te kijken en alles op te pikken wat goed voor mij is.
Maar ja wat is Chi-running nu? Naast me zat een man, die zei: mijn dochtertje zei vanochtend tegen me: pap ga je nu praten met bomen?" Nou dat hoop ik niet.. ik heb Marion wel zien lopen en ik ken haar dochter, die bij ons in de loopgroep loopt, en die lopen toch gewoon lekker en genieten van het lopen. Effin, na een korte introductie legde Marion het een en ander uit, waarna we in de zaal allerlei oefeningen gingen doen, om zo middels die oefeningen het gevoel van chi-runnen te ervaren en te ondergaan. Soms had ik het idee dat ik het te pakken had en dat voelde ook goed. Maar als je zo loopt na te denken, is het voelen ook lastig en raak je zelfs soms van slag wat je allemaal wel en niet moet doen. Terwijl als je niet na denkt, je gewoon vooruit loopt en denkt och dat is toch niet verkeerd. Ik doe het niet om sneller te lopen, maar om efficiënter te lopen zodat ik meer relax kan lopen en  het lang kan volhouden en ik nog lang plezier in het lopen heb. Dat is mijn doel vandaag en daardoor ben ik ook hier. Als ik dan zo in die gymzaal loop is dat niet echt me ding, maar mijn doel houdt me gefocus en merk ik zo af en toe een groot verschil. Een paar belangrijke verschillen met het "traditionele" lopen. Bij Chi-running is eerst jij, je hoofd/bovenlichaam gaat vooruit en de benen volgen. of zoals Danny Dreyer en Katharine Dreyer, de ontdekkers en schrijvers van het het boek Chi-running zeggen: "running without your legs."
Je houding is erg belangrijk, dit is recht wat licht vooruit staat. En je kracht komt niet uit je benen, maar uit je buikspieren, je kern, die je gaat ontwikkelen. De benen maken de beweging en die vanuit de heupen is ingezet en die zijn ontspannen. Mn de enkel is erg ontspannen, zodat je op je middenvoet kunt landen. Dat dat erg lastig blijkt, zagen we aan het eind van de dag.
Het is als een naald in watten. De naald is de kern en alles wat er omheen zit is ontspannen. Dus Je kruin,bekken, zijn recht en je armen en benen zijn ontspannen en gaan in op de beweging die wordt ingezet door de kern. Het valt me op dat ik dus mijn enkel niet makkelijk ontspan. En dingen afleren is ook veel moeilijker dan aanleren. Ik merk dat ik als ik aan het "postzegelen"ben ik me realiseer dat wil ik dit goed onder de knie krijgen dat ik het ook de tijd moet geven en geduld moet hebben. Gelukkig is Vera er ook en kunnen we soms ook samen oefenen. Dat is ook prettig.
Als we na de pauze, met mijn herbalifeshake in mijn maag,  naar buiten gaan ben ik erg blij. Hier zijn we lang in het Baarnse park bezig, met stukjes lopen, oefeningen en een video analyse.
Een lange leerzame en inspirerende dag. Waar ik denk ik nog lang baat bij zal hebben en wat ik me de komende tijd ga eigen maken.
Wil je meer weten over chi-running kijk op de site van Marion Meesters: www.blessurevrijlopen.nl Tevens is het mooi om te gaan oefenen met de app. Dat staat morgen bij mij op het programma van de dag .

De plek waar we begonnen en eindigden met een grote rugzak aan inspiratie en ervaring

Scott Jurek geeft inspiratie

Vanochtend bedacht ik me dat ik een tijd geleden me had ingeschreven voor Olne-Spa-Olne. Een prachtig, zware loop die ik al een paar keer heb gelopen, maar dit jaar was hij bijna 70 km en leek het me een mooie uitdaging. Maar helaas dat kon niet doorgaan, oke dacht ik een maand geleden, dan iets minder..'tis voor niks loop in Geldrop. Een prachtige loop met de keuze tussen 10-20-30 en een marathon... Maar na maandag wist ik het zeker ook die ging het niet worden. Maar wat dan.... in bed t boek van Scott Jurek, Eat&Run. 2011 heb ik Scott Jurek ontmoet en gesproken in Chamonix, een geweldige trail/berg loper. Die toen geblesseerd was en dus ook uitviel bij de UTMB. Het boek wat hij geschreven heeft is echt een tof boek. Ik lees het met veel plezier en zal binnenkort ook een lekker recept op de site van trail-running.nl zetten. Vanmorgen las ik oa het stukje van "Hippie Dan" Een prachtig verhaal. Waar de echte trailrunner naar boven komt. Waar weer wordt aangegeven, trailrunning doe je door trailrunning, met andere woorden, je kunt wel sterker worden op de baan, of  op de weg, maar wil je sterker worden op de trail, dan doe je dat door op de trail te lopen. En dat merk ik als ik hier in Wageningen loop, we hebben hier heuvels, trappetjes lange klim, korte klim, kortom alles wat je nodig hebt om je lijf sterker te maken. Ik ben overtuigd dat ik sterker wordt door het korte werk gewoon lekker in het bos te doen. Het is leuker en ook dat geeft je kracht. Als ik vervolgens op en neer ga langs de Wageningse berg ren voel ik me in de Belgiesche Ardennen. En geniet met volle teugen en gaat het makkelijk, dan neem ik een lus en doe het nog een keer. Meestal in het voorjaar wordt dit gedeelte of bij Rhenen wel 20 x genomen, om me sterk te maken voor de bergen. En als ik terug kijk, ben ik zeker met stijgen, stukke vooruit gegaan.
Vervolgens las ik het stukje : 'let the pain go out your ears' waar hij het heeft over het eten van oa de proteine. En dat hij overtuigd was dat hij vlees moest eten om aan zijn proteine te komen. Totdat hij een boek las van Dr.Andrew Weil, waarin het belang van plantaardige proteine naar voren kwam en dat vegetarisch eten ook voor een sporter heel belangrijk was. Ik ben het met hem eens, maar ik lus nog zo graag een biefstuk. Al eet ik weinig vlees, helemaal zonder kan ik niet. Kortom een fascinerend boek waar ik meteen inspiratie kreeg. En aan het trainen ben gegaan. Helaas niet lopend, maar wel lekker naar buiten gewaaid op de MTB.

En toen ik zo door het bos klimmend en dalend door de uiterwaarden van Renkum en de heuvels bij Wolfheze reed, genoot ik en bestefte dat ik in een prachtig stukje nederland woon. Dat ik gewoon de deur uit kan fietsen (of rennen) en zo de bossen in ben binnen 5 minuten. Toen ik vervolgens een mountainbiker een ander weggetje in zag gaan ging ik er achter aan. Was weer een prachtig gebied waar ik nog nooit had gereden. En wat aardig technisch was, ik reed weer richting het fietspad en werd opeens opgeschrikt door een windhose die een lange, zware tak van minimaal 12 cm doorsnee op het stuur liet vallen. Oeps dat is echt schrikken. Had ik iets sneller gereden, dan was ie op mijn hoofd gekomen...dacht ik later.

Moet er niet aan denken, dus maar gauw doorrijden, Italiaanse weg bij Oosterbeek, vervolgens het technisch gedeelte bij Papendal meegenomen en langs de snelweg weer het bos in bij Wolfheze richting Heelsum en helemaal besmeurd met blubber, weer terug door het bos naar me zus waar ik de fiets heb afgespoeld. Het waren uiteindelijk 40 km die ik gefietst heb. Het zou ook een mooi rondje met 338 hm zijn om te rennen...
Ik ben overtuigd dat dat niet lang meer gaat duren, mijn lijf wordt steeds sterker, ook mijn SI-gewricht. En dan kan ik weer lekker opbouwen naar lengte en hoogtes, want dat heb ik voor mijn mooie plannen voor volgend jaar wel nodig. Deze plannen zullen binnenkort bekend gemaakt worden. Heb er erg veel zin in...

de wind over de hei bij Heelsum
 

Hoe en waarom een sportdrank tijdens het hardlopen

Soms zie je door de bomen het bos niet meer de aanbiedingen van diverse sportdranken is enorm. Waarom? Omdat duursport een groeiende sport is en dat voeding steeds belangrijker hierbij gaat worden. We willen de beste schoenen, kwalitatief goede loopkleding, voor elk weertype, sterk en soepel effectief rugzakje, maar voeding daar pakken we een gelletje of een banaan, boterham, gevulde koek, sultana, meloen, noten, etc. Wat doen we, dat wat de ander ook doet.... zal wel goed zijn. Of we nemen gewoon boterhammen, al die flauwekul. Jaren geleden ben ik me er in gaan verdiepen om te komen tot een goede keuze. Ik wilde in zee met een betrouwbaar, kwalitatief goed product waar simpel en makkelijk is. En ben toen uitgekomen bij Herbalife wat ik nu combineer met Herbalife24. Wat zijn de feiten hiervan:
* Meer dan 31 jaar op de markt
* In meer dan 80 landen, dus ook in elk land getest(staat ook op de zekerheidslijst van NeCeDo)
* product met begeleiding
* een niet goed geld terug garantie, dus ben je niet tevreden kun je het gewoon terug geven.
* Meer dan miljoenen tevreden klanten
* Beurs genoteerd, dus inzage in het bedrijf,
* inovatief bedrijf met veel onderzoek
* het eerste bedrijf wat de athleet 24 uur kan voeden, dus niet alleen tijdens of direct na de inspanning.

Een voorbeeld van de Herbalife 24- Prolong
Prolong is ontwikkeld door triathleet, sportarts en wetenschapper John Heiss. Hij heeft met dit product alleen al 7 jaar zelf geexperimenteerd binnen zijn eigen groep voordat hij er mee naar buiten ging. Toen hij het beoogde resultaat had, ging hij er tijdens wedstrijden mee sampelen. Aan deze wedstrijden deed directeur Micheal Johnson, van Herbalife ook mee. En na twee wedstrijden heeft hij het toch maar mee naar het laberatorium van Herbalife meegenomen. Hier bleek dat het echt een top product was en zijn er vervolgens is John Heiss binnen het bedrijf Herbalife gehaald om de rest van de Herbalife 24 te ontwikkelen.

Wat is zo uniek aan Prolong ?
-Het is een sportdrank die niet zoet is. Het heeft een smaak die vrij neutraal is. Zeker voor lange afstanden is dat belangrijk, want ik werd gauw misselijk van zoete sportdranken.
-Het is makkelijk te mengen met water. Dus perfect voor onderweg, zijn je bidons leeg, dan kun je het zo aanvullen met een zakje prolong wat je meeneemt en water is overal wel te krijgen.
Wat zit er in?
-2 soorten suikers. Zowel glucose/maltodextrin als fructose. Waardoor je meer energie kunt opnemen. Omdat er twee verschillende manieren van opnemen zijn, wat pas ook door oa Kamiel Maas van NOC*NSF is aangegeven nav een congres vorig jaar.
-Naast de belangrijke energiebron koolhydraten, zitten er ook eiwitten in, die al tijdens de inspanning het herstel in gang kan zeggen, dit is erg uniek. Waardoor je dus ook minder herstel tijd nodig hebt.

-Voor de ondersteuning van de energieverbranding zitten er vitamine B in, B1 en B12. twee erg belangrijke vitamines. Die bij te kort hiervan zelfs al oa vermoeidheid kan veroorzaken. En ben je vegatarisch, dan is de kans klein dat je voldoende B12 binnen krijgt, omdat dit alleen in dierlijke producten en zuivel zit. B12 zorgt voor de aanmaak van rode bloedlichaampjes en kun je dus ook vertalen in energie.
-Tevens zit er vitamine C in, de hoeveelheid is gelijk aan de dagelijkse behoefte. (norm)
En deze vitamine bouwen je weerstand op, tegen oa de vrije radicalen die je als sporter in de buitenlucht extra ontwikkeld.
-Daarnaast is het een isotone formule waardoor de opname snel is.
En om het in kaart te brengen met een doorsnee andere sportdrank, kun je het verschil op onderstaande foto goed zien.

voor mij zijn dit voldoende feiten, waar ik al meer dan een jaar profijt van heb. En waar ik al vele mensen blij mee heb kunnen maken. Mocht je meer info willen, die persoonlijk op jouw prestaties, en wensen liggen, dan kun je me altijd mailen of bellen.

hardlopen met een blessure kan dat ?

Na de TDS ben ik een beetje aan het sukkelen gegaan. Dat wil zeggen een onwillige bil die dwarsligt tijdens het lopen, waardoor ik een zwaar been krijg en een zeurende pijn in bil, boven been en in het begin ook nog in de kuit. Er zit al wel vooruitgang in, want het komt niet meer tot in de kuit, maar alleen in het bovenbeen. Gezien ik in het na-seizoen zit, dat wil zeggen. Mijn doelen heb ik gehad en op 1 na allen gehaald, dus ik kan nu goed herstellen en lekker relaxen. Maar ja dan wil ik ook relax lopen en niet met pijn! En dat was het nu wel. Op gegeven moment dacht ik oke, ik ga naar de fysio. We hebben hier een goede sportfysio. Zij hebben ook samen gekeken met een manueel therapeut hoe het zat met de beweeglijkheid. Er werd gekeken wat het niet was. En uiteindelijk was het iets met de zenuwbanen. Het was niet duidelijk wat ik nu wel en niet mocht doen. 10 km mocht ik lopen, maar dit ging niet. De oefening die ik deed stelde weinig voor, wat ook werd gezegd, maar ik voelde er niets bij... Geen vooruitgang, geen achteruitgang. Maar ja na 2 maanden wil ik nu wel weten wat er echt aan de hand is, ik wil lopen en plannen maken.  Nee, die plannen zijn al gemaakt, dus ik wil weer rustig opbouwen. Maar dit gaat niet lukken. Dus ga ik maar regelmatig op de mountainbike. Dat is leuk, maar het is anders. Op de een of andere manier kan ik dan niet mijn ei kwijt. Kan me niet leeglopen. En als dat niet lukt en dat voelt niet lekker. Goed deze week na overleg met vrienden, besloten om naar een goede sportarts te gaan die weet waar dit om gaat. En nu besef ik ook waarom dat zo belangrijk is. Als trailrunner, loop ik vaak 5 of 6 uur of langer. Dit vind ik normaal, maar bij de doorsnee is dat niet normaal.

Een marathon als training lopen, is niet normaal. Een paar dagen door de bergen rennen over 9000 hoogte meters, is niet normaal. Kortom, wat ik als normaal ben gaan zien, is voor de doorsnee loper, niet normaal. En dan is het ook belangrijk om naar een sportarts te gaan die weet wat het betekent om niet te sporten, die weet welke sport je doet en kan inschatten wat er allemaal mis kan zijn. Die net anders kijkt dan de reguliere arts. Dus ben ik naar Guido Vroemen,sportarts in Amersfoort bij het SMA, gegaan. Hij is bondscoach van de triathlon sporters, is zelf triathleet, en is ook  (sport)voedingsadviseur bij Herbalife. Kortom hij weet wat je moet vragen aan een duursporter en hoe er getest kan worden, om uiteindelijk tot een diagnose te komen. Maar ja als ik dan voor de deur sta, dan gaan er nog wat dingen door mijn hoofd van de afgelopen week. Mensen die goed bedoeld zeiden;" o heb je het aan de zenuwen, dat is niet zo mooi, dat is dus eigenlijk een hernia, dan heb je kans dat je moet worden geopereerd," of "dit kan wel zeker 3/4 jaar duren." Ja daar wordt je erg vrolijk van, maar niet heus En daar sta ik dan voor de deur van het SMA in Amersfoort, moest ik toch even slikken en ging met knikkende knieen naar binnen.  Nu ken ik Guido wel, maar was toch angstig voor de waarheid. Oke, hij heeft vragen gesteld, beweeglijkstesten gedaan en het was duidelijk. De diagnose was gesteld.

Het SI-gewricht zat vast en niet goed. Hierdoor wordt spier en zenuw geirriteerd.  En nu?? Oefeningen en met 2 weken moet er vooruitgang zijn en met 4 weken moet het over zijn.ppppffff . Ik was nu blij met een blessure. En met duidelijkheid. Want natuurlijk stelde ik de vraag; en.... mag ik hardlopen. En ja dat mocht, maar tot de pijn, geen wedstrijden, gewoon relax trainen... 30 minuten of zo. Oke, niet lang maar wel lekker. Dus naar huis en meteen oefeningen gedaan. Best heftig, lang en veel. En vervolgens nog net voor het echt donker werd lekker weer de herfst opgesnoven in het bos en een half uurtje over de Wageningseberg gerend. O wat voelt dat heerlijk. Kort maar heerlijk je lijf weer laten stromen, je hoofd weer leeg en gewoon lekker in de natuur lopen. Misschien ga ik me de komende tijd wel bezig houden met Chi-running of in ieder geval in verdiepen. Maar nu eerst goede oefeningen doen, herstellen en lekker kort relax lopen. En dan kan ik de plannen weer realistisch op de kaart zetten. herken je dit ?

lopen in het donker bij de Wageningseberg
 

Teutolauf in het duitse Wald

Zaterdag 20 oktober stond de Teutolauf op het programma. Met een aantal medelopers van Pallas´67 uit Wageningen zouden we afreizen naar Lengerich in Duitsland. Meestal voor een mooie trail reis ik af naar Belgie, terwijl Duitsland naast ons ligt en ook makkelijk te bereizen valt.

En er ook prachtige bossen zijn op steenworp afstand. Dus met 2uur rijden stonden wij in Lengerich, waar Martin zonder tomtom zo heen reed. De heuvels waren al te zien. En dat er veel nederlanders deze trail jaarlijks bezoeken bleek ook wel toen bleek dat AV ´34 zelfs met bussen waren gekomen en meer dan 80 deelnemers had. Totaal waren er 180 nederlanders. Dit was voor de organisatie zelfs een speciale vermelding waard. De organisatie was trouwens erg goed. Er stonden overal bordjes en ondanks de drukte nergens rijen voor de startbewijzen, chips of eten en drinken. Onderweg stond ook alles prima aangegeven. Zelf had ik toch mijn spry race vest aan, voor sleutels, geld en telefoon-fototoestel. Drinken was niet nodig vond ik op deze afstand, er was op 6 km nog  n drankpost.

op weg naar de top



het uitzicht op het hoogte punt

Er waren 3 lopen voor de hardlopers en ook nog een loop voor de wandelaars. Wij hadden ons ingeschreven voor de 29 km. Helaas kreeg ik van mijn fysio te horen dat dat voor mijn zenuwen iets te veel zou zijn, dus koos ik gedwongen voor de 12,5 km. Wij werden na de 29 km weggeschoten en liepen door de straten van Lengerich richting het bos. Al vond ik het lang duren voordat ik op onverharde weg kwam, na 1,5 km waren we er op en vervolgens ook weer af. Na 3 km waren we eindelijk in het bos beland. En ja dat was mooi. Erg mooi. Ik liep lekker. Al voelde ik mijn darmen protesteren en ook de bil.. maar dacht er niet aan en genoot van dit mooie stukje waar we stiekum omhoog gingen.


uit het bos opweg naar de finish

Er werd steeds meer gewandeld. Maar ik dacht het is maar 12 km dus blijf lekker door rennen met kleine pasjes omhoog.´Boven de bocht om en n stukje licht naar beneden, vervolgens kwam ik aan bij de drankpost. Even wat water genomen, want je merkte wel dat het behoorlijk warm was en ook ik veel vocht verloor. Vervolgens van het uitzicht genoten en weer naar beneden via een singel track die was prachtig. Wel moest ik me hier enorm inhouden, want mijn bil kwam behoorlijk in opspraak. Dus niet forceren. Stoppen..., nee geen denken aan, gewoon rustig uit dribbelen.

Maar dit hield in dat ik voor volgende week de beartrail wel op mijn buik kan schrijven.  Beneden aangekomen kwam ik weer op de weg naar het dorp uit. Tjonge, dit is echt een klein stukje. Oke, over het landweggetje, tussen de auto´s door en weer terug bij de start/finish. En na de finish stond een heerlijk alcohol-vrij biertje te wachten. En voor een krabbel op je startbewijs, kreeg ik ook nog een mooie bierglas mee met de herinnering van de Teutolauf. Mooie duitse herinnering.

 Nu was het wachten op de rest van ons. Dus na de douche met de krant me in het zonnetje genesteld met een rebuild streght. Goed voor de eiwitten. En ja hoor na 2.28 uur kwam Kenneth binnen, vervolgens 2.31 Nina nog geen 5 minuten later Kirsten en na 3.06 kwam ook Martin binnen. Allen erg enthousiast over het parcours. Hier moet ik dus nog voor terug komen. En... ik weet wat mij te doen staat de komende periode, want wil ik mijn mooie plannen van volgend jaar realiseren, dan zal ik nu mijn rust pakken.